Nederlandse autoriteiten maken gezondheidsjournalisten monddood en beperken vrijheid van meningsuiting.

Nederlandse autoriteiten maken gezondheidsjournalisten monddood en beperken vrijheid van meningsuiting.

Ge­zond­heids­win­kels ver­ko­pen hon­der­den pro­duc­ten die wel­da­dig zijn voor men­sen met prak­tisch elk denk­ba­re aan­doe­ning. Hier­aan is nu ab­rupt een einde ge­ko­men. De We­reld­ge­zond­heids­or­ga­ni­sa­tie (WHO) heeft nieu­we re­gels op­ge­steld om de con­cen­tra­tie van vi­ta­mi­nen, mi­ne­ra­len, ami­no­zu­ren en es­sen­tiële oliën te be­per­ken tot een ni­veau dat de werk­zaam­heid waar we eeu­wen­lang pro­fijt van heb­ben gehad, te­niet­doet. Alles met een ho­ge­re con­cen­tra­tie mag al­leen nog door een arts wor­den voor­ge­schre­ven en wor­den aan­ge­schaft voor dra­ma­tisch ho­ge­re prij­zen. Dit is geen on­heils­tij­ding, maar re­a­li­teit: elke over­heid die het WHO-ver­drag hier­over te­kent, moet zich al aan die re­gels hou­den. Zelfs in de Ver­e­nig­de Sta­ten, die op een zeer ster­ke grond­wet kun­nen bogen, zijn deze re­gels van kracht, want re­gel­ge­ving die uit een ver­drag voort­komt, kan zelfs boven een grond­wet gaan. De Codex Ali­men­ta­ri­us Commissie* (Codex) kwam in juni 2005 in Rome bij el­kaar en legde de door de far­ma­ceu­ti­sche in­du­strie af­ge­dwon­gen stan­daar­den vast in de Codexhandleiding, ge­ti­teld: ‘Richt­lijn vi­ta­mi­nen en mi­ne­ra­len’. In Duits­land is deze re­gel­ge­ving al in­ge­voerd en kun je al­leen nog vi­ta­mi­nen in hoge do­se­rin­gen krij­gen als een arts een re­cept voor je uit­schrijft. Ik ver­moed dat veel re­ge­rin­gen dit voor­beeld zul­len vol­gen, maar dat ze de wets­ver­an­de­ring ge­lei­de­lijk in­voe­ren, zodat het on­ge­merkt aan de be­vol­king voor­bij­gaat en nie­mand in op­stand komt. Dit is voor­al een ver­ont­rus­ten­de zaak ge­zien het feit dat far­ma­ceu­ti­sche me­di­cij­nen (en in deze si­tu­a­tie vooral alle pil­len die men zon­der re­cept kan krij­gen) onder de Codexregeling mak­ke­lij­ker ver­krijg­baar zul­len zijn dan vi­ta­mi­ne­pil­len.

Je vraagt je mis­schien af waar­om een re­ge­ring een wet zou in­voe­ren die de vrije ver­koop van vi­ta­mi­nen, mi­ne­ra­len en voe­dings­sup­ple­men­ten il­le­gaal maakt, maar ver­koop van veel gif­ti­ger me­di­cij­nen toe­staat. De far­ma­ceu­ti­sche in­du­strie heeft er niets aan wan­neer men­sen beter wor­den: ze maken al­leen winst als ie­mand jaar in jaar uit door­gaat met symp­toom­be­strij­ding. Dit vormt met­een de in­lei­ding tot het vol­gen­de tijd­perk van de ge­nees­kun­de, na­me­lijk het tijd­perk van de far­ma­ceu­ti­sche mid­de­len of­te­wel che­mi­sche stof­fen. Waar­om ik che­mi­sche stof­fen zeg? Omdat het dat zijn. Meestal wordt een me­di­cijn ont­wik­keld door uit te gaan van een kruid dat een heil­za­me wer­king heeft. Ver­vol­gens wordt ge­pro­beerd om de werk­za­me stof te iso­le­ren. Maar daar­op kun je nog geen pa­tent aan­vra­gen. En ver­geet niet, al­leen als men ex­clu­si­vi­teit kan clai­men, wordt er winst ge­maakt. De vol­gen­de stap in het pro­ces van me­di­cij­nen maken is het mo­di­fi­ce­ren van de werk­za­me stof, zodat hij niet lan­ger na­tuur­lijk is.

Zo ver­krij­gen we een che­mi­sche stof. Mis­schien vraag je je af wat daar zo erg aan is, maar je moet be­grij­pen dat de or­ga­ni­sche sys­te­men in het li­chaam al­leen zijn toe­ge­rust op af­braak van or­ga­ni­sche ma­te­ri­a­len. Het gaat dus om een stof­je, een me­di­cijn, dat niet door het li­chaam kan wor­den af­ge­bro­ken. Een gif­stof dus. We heb­ben een com­ple­te in­du­strie die spe­ci­aal is op­ge­zet om gif­stof­fen te pro­du­ce­ren, ter­wijl we na­tuur­lij­ke, or­ga­ni­sche stof­fen zou­den kun­nen ge­brui­ken die veel ef­fi­ciënter sa­men­wer­ken met het li­chaam en met alle an­de­re na­tuur­lij­ke com­po­nen­ten van de oor­spron­ke­lij­ke, or­ga­ni­sche sub­stan­tie of plant. Neem bij­voor­beeld een van de best­sel­lers aller tij­den onder de me­di­cij­nen: va­li­um. Va­li­um wordt ge­maakt van de va­le­ri­aan­wor­tel. Die wor­tel is een van de beste na­tuur­lij­ke kal­me­rings­mid­de­len en ver­do­ven­de mid­de­len. Er is nog nooit ie­mand aan va­le­ri­aan­wor­tel ver­slaafd ge­raakt. Maar een be­drijf kan geen pa­tent aan­vra­gen opva­le­ri­aan­wor­tel.

Het is een na­tuur­pro­duct. Door va­le­ri­aan­wor­tel te syn­the­ti­se­ren ten be­hoe­ve van een veel ster­ker, pa­ten­teer­baar me­di­cijn, is we­reld­wijd de be­hoef­te ont­staan aan kli­nie­ken waar je kunt af­kic­ken van va­li­um.

 *Codex is een hulporgaan van de Voedsel‐ en Landbouworganisatie (FAO) van de Verenigde Naties en de Wereld GezondheidsOrganisatie (WHO). Codex ontwikkelt internationale voedselveiligheids‐ en kwaliteitsnormen, zoals normen voor de veiligheid van levensmiddelenadditieven. Normen die door de Codex worden gesteld, gaan uit van wat in een minder ontwikkeld land minimaal haalbaar is.

Deze Codex heeft meer dan 170 lidstaten binnen het raamwerk, waaronder de EU en de VS die al decennia lang deelnemen. De Commissie voor de Codex Alimentarius is verantwoordelijk voor het opstellen van richtlijnen, standaarden en aanbevelingen, die de richting van de wereldwijde voedselvoorziening begeleiden. Het richt zich erop, ons te kunnen aangeven wat veilig is, maar in dit proces gebruikt het vaak criteria die gemanipuleerd worden ter ondersteuning van de belangen van de grootste multinationals ter wereld.

De ‘Codex Alimentarius’, het uitvloeisel van een industrieel oud Nazi-idee..!
Codex Alimentarius beweert dat connecties met oud-Nazi-IG Farben-figuren niet juist is. Maar waarom weigert de Codecommissie dan de namen vrij te geven van de oprichters van deze organisatie? Behalve dat deze Codecommissie tot stand kwam onder de vleugels van de FAO en de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie). De commissie geeft echter wel toe, dat, voordat Codex Alimentarius bekend werd als een overheidsorganisatie, het een INDUSTRIE was, totdat deze onder auspiciën van de VN kwam…!  De ‘Raad van de Codex Alimentarius Europaeus’, was een organisatie die in 1958 werd gevormd door Europese industrieën en industriëlen!

De industriële organisaties die deze ‘Codex Alimentarius’ onder hun vleugels namen, dus vóór de VN dat deed, waren de ‘Internationale Commissie voor Landbouw industrieën’ en het ‘International Bureau voor Analytische Chemie’…! En dan is het natuurlijk helemaal duidelijk: het waren de naoorlogse titanen van o.a. IG Farben, die deze industrieën bestuurden en degenen waren die betrokken waren om deze Codecommissie in het leven te roepen. En wie waren de meest prominente leden van deze industrieën..? Natuurlijk, de heren achter IG Farben…!

Er is heel wat goedgelovigheid voor nodig om te suggereren dat de IG Farben-titanen, die dus later werden gesplitst in Farben’s industriële trio, Bayer-BASF-Hoechst, NIET betrokken zouden zijn bij de totstandkoming van de ‘Codex Alimentarius’, een organisatie die is opgezet door industriëlen om hun business wereldwijd te promoten en harmoniseren..!

De tekst van de Codex Guideline on Vitamin and Mineral Food Supplements die nauw gebaseerd is op de EU Richtlijn, die in juli 2005 werd geratificeerd, maar eerder dit jaar heimelijk werd afgerond. Het wordt nu in veel delen van de wereld langzaam geïntegreerd als basis voor nationale en regionale wetgeving. De EU heeft voor het grootste deel de normen geaccepteerd en is bezig de Codex te implementeren, zodat alle landen in de EU uiteindelijk verplicht zijn zich te houden aan het hierin gestelde beleid en de aanbevelingen. Een van de landen dat dit platform zou moeten testen, is Nederland. De Europese verordening 432/20123 is een vastgestelde lijst van toegestane gezondheidsbeweringen voor levensmiddelen die geen ziekterisico kennen. Wie beslist of zij wel of geen ziekterisico hebben? De EFSA (European Food Safety Authority ‐ Europese Autoriteit voor voedselveiligheid), de ‘waakhond’ voor dergelijke regelgeving en behulpzaam bij het formuleren van opdrachten en het opstellen van de wetgeving. De EFSA is vergelijkbaar met de Amerikaanse FDA (Food and Drug Administration), behalve dan dat de EFSA toezicht houdt op de risicobeoordeling voor de gehele EU en zich voornamelijk richt op de voedselketen, terwijl het bereik van de FDA zich tot ver buiten de voedingsindustrie uitstrekt. De EFSA eist dat er een lijst met beweringen moet worden ingediend, samen met de voorwaarden die daarop van toepassing zijn en verwijzingen naar de relevante wetenschappelijke gegevens.

Wie bepaalt of het wetenschappelijk bewijs relevant is?
Je raadt het al: de EFSA, en hun wetenschappelijk advies wordt volgens de wetgeving beschouwd als geldig wetenschappelijk bewijs. Een zeer interessante opmerking over de tiende clausule van de wetgeving stelt, dat de Commissie een aantal ingediende evaluaties heeft, die verband houden met kruiden en ‘botanische stoffen’, waarvan de EFSA botweg heeft verklaard dat een nadere evaluatie nodig zal zijn voordat de Commissie in staat is om zijn ‘mening’ met betrekking tot de onderbouwing van deze claims naar buiten te brengen.Deze stoffen zullen niet worden goedgekeurd totdat deze evaluaties zijn afgerond. Dat betekent dat, ondanks dat veel van deze botanische stoffen diepe historische en intellectuele wortels hebben in de cultuur van veel Europese landen en al honderden, zo niet duizenden jaren bestaan, de EFSA zichzelf nu waarnemend God acht over de effectiviteit van deze stoffen en dat hun wetenschappelijke ‘mening’ duizenden jaren van empirisch bewijs kan aftroeven en teniet doen. Misschien wel het meest schadelijke artikel in deze wetgeving is de twaalfde clausule die voor onbepaalde tijd het vermogen van de gezondheidsjournalisten beperkt om natuurlijke gezondheid op enigerlei wijze te bevorderen. De clausule bepaalt dat er ‘door een entiteit geen gezondheidsbeweringen worden toegestaan, tenzij deze door de EFSA zijn onderbouwd met een gunstige evaluatie en dat er GEEN OORZAKELIJK VERBAND kan worden gelegd tussen de claim en een levensmiddelencategorie, of een van de onderdelen ervan, tenzij goedgekeurd’.

Een voorbeeld:
De uitgever van een populair Nederlands tijdschrift kreeg kortgeleden een waarschuwing van de NVWA, met daarbij de dreiging van een boete van € 30.000,- als hij het strafbare feit zou herhalen. In een column schreef een redacteur over een specifiek merk chocolade. De fabrikant van die chocolade beweert dat dit een positief effect heeft op diabetes. Flavonoïden, antioxidanten in chocolade, zijn wetenschappelijk bekrachtigd waar het de mogelijkheid betreft de gevoeligheid van het lichaam voor insuline te verbeteren, wat direct ten goede komt aan mensen met diabetes. Dit werd belachelijk gemaakt door de NVWA die vol hield dat een journalist geen verband zou mogen herhalen tussen een specifiek levensmiddel of zijn ingrediënten en dit in verband te brengen met de preventie van ziekte, ongeacht de bewering van de fabrikant!

Op de website van de NVWA geven zij het uitstellen van consensus over alle aanspraken van welke partij ook, die stellen dat een voedingsmiddel of ingrediënt ziekte kan genezen, behandelen of voorkomen, naar de EFSA toe:

  • Productnamen mogen niet in verband worden gebracht met medische beweringen
  • Uitgevers van tijdschriften mogen geen producten aanbevelen met medische beweringen.
  • Medische beweringen in levensmiddelen informatiebrochures, die speciaal zijn ontworpen voor wederverkopers en professionals (zoals artsen of therapeuten) zijn verboden.
  • Advertenties over voedingsproducten mogen niet verwijzen naar andere documenten of websites die medische beweringen (over het product of de ingrediënten daarvan) bevatten.
  • Als een bepaald voedingsmiddel wordt geadverteerd op een website, mag er geen enkel verband of koppeling, waar dan ook op die website, staan naar medische informatie over het product of een van de bestanddelen.
  • Een website met een bepaald voedingsproduct mag niet linken of verwijzen naar pagina’s buiten de site met medische informatie met betrekking tot deze producten, ongeacht wat de aard van die medische informatie is. Zelfs medische claims voor producten in een chatroom op het internet zijn verboden.

Onder de nieuwe richtlijnen zal elke website die een medische bewering maakt, ten eerste toestemming daartoe nodig hebben en ten tweede wordt het verboden om enige andere bewering met betrekking tot bijvoorbeeld voedingswaarde, of het identificeren van een andere waarde (of het ontbreken daarvan) van specifieke ingrediënten te uiten. Een specifieke website zal dus niet in staat zijn om bijvoorbeeld, zonder goedkeuring, chocolade te associëren met een voordeel voor de gezondheid. Dezelfde beperking geldt voor alle websites die advertenties of links naar andere websites bevatten, die daar hun eigen gezondheidsclaims met betrekking tot de voordelen van chocolade maken. Kun je je de omvang van de beperkingen voorstellen die dit soort verordeningen zal proberen af te dwingen? Ik denk echt niet dat de mensen in Nederland iets te vrezen hebben. Ieder stuk papier dat probeert om controlemaatregelen vast te stellen met zoveel angst en controle in het achterhoofd gaat slechts één kant uit… doorspoelen in het toilet. Je mag niet meer zeggen dat voedsel gezond voor je is; slecht voedsel, zoals dit junkfood, blijft in de markt! Je mag wel zeggen dat dit slecht voor je is!? Het zal net zo gaan als met de boetes die miljoenen mensen een jaar of tien geleden boven het hoofd hingen voor de auteursrechten van muziek downloads op het internet. Waar zijn al die bedreigingen gebleven? Er zijn een paar mensen tot voorbeeld gemaakt. Andere mensen ontwikkelden vervolgens peer‐to‐peer en torrents om centralisatie te omzeilen. De bureaucraten hadden vervolgens geen idee hoe dit moest worden tegengegaan, of hoe een niet‐afdwingbare boete zou moeten worden afgedwongen.

Wat de EFSA en de NVWA zich niet realiseren
Mensen willen niet worden gecontroleerd op het internet. Die tijd is gekomen en is weer gegaan. Censuur leeft nog steeds in grote delen van de wereld, waaronder de Verenigde Staten en vele andere ontwikkelde landen. Wat de EFSA en de NVWA met dit soort regelgeving willen proberen te controleren zal echter onvermijdelijk tegen deze controlematrix gaan werken. Het zal mensen verder duwen dan wat zij acceptabel achten. Als dat gebeurt is er een omslagpunt, dat de ontwerpers van dergelijke draconische wetgeving over het algemeen niet zien, omdat ze zo met zichzelf bezig zijn in hun eigen kracht, dat zij niet beseffen dat ze echt geen macht over de mensen hebben. Het resultaat is weerstand, verzet en uiteindelijk een uiteenvallen van alle regelgeving waarvan zij dachten dat die uitvoerbaar was.

 

Volg ons op Facebook

MELD U AAN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF

Auteurs: Eric & Peter

Eric & Peter

NIEUWSVETERANEN - WIJ STELLEN HET NIEUWS OP DE PROEF...

%d bloggers liken dit: